مغازه ای در بازار قدیم یزد وجود دارد که وقف شده بر اینکه هر سال در روز غدیر خم مراسمی در مدح و ذکر فضائل اهل بیت در آن سخن گفته شود! این مغازه به نام مغازه حضرت عباس مشهور است.
داستان انتقال سند این مغازه به حضرت عباس در متن سنگ نوشته ای در کنار درب این مغازه به چشم می خورد! گویی حضرت عباس پس از ناکامی در آبرسانی با مشک به شهدای تشنه لب کربلا ، این بار با تانکری از آب و در نقش آتشنشان به کمک مغازه داری آمده بوده است!
اما مسئله جدی اینجاست که این مغازه موقوفه فقط یک روز در سال و آن هم من باب مراسمی که در همه مساجد و حسینه ها در جریان است کاربرد دارد و نام حضرت عباس را یدک می کشد چرا در فعالیتی عام المنفعه و در جهت کمکی هر چند کوچک به نیازمندان به کار گرفته نمی شود؟!
به راستی نقش موقوفات چیست؟! چرا چنین تصوراتی بین عوام رنگ واقعیت گرفته اند که با چنین موقوفاتی بهشت را بر خود واجب می کنند و در روز قیامت حسن و حسین و ابوالفضل و غیره را مدافعینی سرسخت برای خود می پندارند و آتش جهنم را بر خود حرام می گردانند؟!
چرا کمک به خلق نیازمند خدا که در تمام ادیان و مذاهب امریست مورد احترام و پسندیده، فراموش شده و مردم ما خدا و خلقش را فراموش کرده اند و به به پرداختن رشوه و زیرمیزی به بندگان خدا مشغولند؟!
ته نوشت : لینک این صفحه در بالاترین
اگه کار خیری واسه دل خودت باشه که جز خودت کسی ازش خبر دار نمیشه، اما خب وقتی واسه مردم باشه سهمشون همینقدره…
گیر نده آقاجون…
تنها تورا میپرستیم و تنها از تو یاری میجوییم.
خاک بر سر تو که همه چی رو با هم قاطی کردی
مشکل خلق و عقده تو از مذهب دو عنوان جداست
بین بحران تو و یک عده سواستفاده چی مذهبی چرا به مفدسات بی احترامی می کنی؟
آیا مشکل تو با بی احترامی حل میشه؟و الله که نه!
البته این نوع وقف کردن که فقط سالی یکبار باشد و فایده ی فرهنگی یا اجتماعی خاصی نداشته باشد، نوعی کج سلیقگی است. ولی نه کارهای خیر به کمک به فقرا منحصر میشود و نه تمسک به بزرگان دین، شرک و انحراف است.
خود خداوند می فرماید:( وابتغوا الیه الوسیله) «برای رسیدن به خدا واسطه فراهم کنید.» و چه واسطه ای جز آنان که تمام هستیشان را فدای حضرت حقّ کردند.
درضمن، توهین شما به این بزرگواران غیر قابل توجیه است. اگر اعتقاد ندارید، انصاف داشته باشید!
این را هم اضافه کنم که ضعف فرهنگی حتی در جو متدینین، به شدّت موج می زند. شما اینها را به اسم دین ننویسید. همیشه بین ادیان و پیران آنها یک خط تمایز بکشید. پیروان ادیان، بسیار اتفاق می افتد که در عمل یا خرده اعتقادات، از دینشان فاصله بگیرند.
سعی کن خودت رو بشناسی بعد بری دنباله شناخت حضرت عباس و امام حسین.
هیچ اندیشیده ای که چقدر تنها خواهی بود؟